Tienduizenden mensen staan te schreeuwen en te joelen. Elke meter die aan je voorbijgaat voel je zowel de enorme spanning door je lijf heen trekken. Vandaag is het zover, vandaag is de dag van de waarheid.

Ik heb het over het rennen van een marathon. Een droom die ik maar bleef dromen sinds de terugkomt van mijn voettocht naar Santiago. Gek eigenlijk, want ik zou rationeel geen enkele reden moeten hebben om deze droom te dromen. Als er iets is waar ik namelijk geen behoefte aan heb, dan is het wel hardlopen. Ik heb mezelf al beloofd dat ik nooit meer voor een trein zou rennen, en eerlijkheidshalve moet ik dan ook zeggen dat ik met een goede time-management ook niet meer heb hoeven rennen voor een trein. Maar dit is anders.

De locatie: New York.

De datum: 4 november 2012

De afstand: 42,195 kilometer

Je leest het goed. Dit is mijn volgende doel: het rennen van de New York marathon van 2012. Vanaf vandaag geteld is dat precies 171 dagen tot aan het uur U.

‘Waarom?’ is waarschijnlijk de eerste vraag die je me zou stellen, nadat je wellicht beseft dat je alleen al van de gedachte om meer dan veertig kilometer te hollen moe wordt. Als je dan toch een hekel hebt aan hardlopen, waarom zou je jezelf dan kwellen met het rennen van een marathon? Een hele goede vraag.

Wanneer je een droom of wens hebt om iets te hebben, doen of zijn, dan is één van de eerste vragen die je jezelf zou moeten stellen, de vraag waarom je juist dat wilt hebben, doen of zijn. Het antwoord is grotendeels bepalend of je aan het avontuur begint, of je doorzet en of je je gewenste resultaat behaalt.

Intrinsieke motivatie
De reden waarom je iets doet, in de psychologie ook wel intrinsieke motivatie genoemd, is de drijvende kracht achter elk doel dat je jezelf stelt. Het is je geheugensteuntje op die momenten waarop het werken naar je doel zwaar wordt, waarin je overweegt om te stoppen, omdat de pijn van het ‘nu’ groter is dan het plezier van het ‘straks’. Het is je intrinsieke motivatie die je laat zien hoe graag je het wilt, hoeveel je ervoor over hebt en hoeveel je bereid bent om werkelijk tot het gaatje te gaan om te krijgen wat je wilt.

Veel doelen die gesteld worden zijn helaas extrinsiek. Extrinsieke doelen zijn doelen die buiten jezelf geplaatst zijn, Het beste voorbeeld hiervan is geld. Geld kan een motivatie zijn om te starten met de weg naar een doel, maar kan al gauw onvoldoende motivatie genereren om door te gaan. De pijn (bijvoorbeeld fysiek, mentaal, emotioneel) is de beloning dan niet meer waard.

Mijn intrinsieke motivatie begon pas echt te groeien toen ik begin dit jaar hoorde dat ik als negende op de wachtlijst stond voor een dubbele transplantatie. Mijn behandelend arts in het LUMC ziekenhuis gaf me, na verschillende onderzoeken te hebben gehad, de laatste stand van zaken in het afrondende eindgesprek. De vooruitzichten waren, en zijn, dat ik rond de zomer van 2013 zowel een nieuwe nier als pancreas zal krijgen. Iets wat mijn leven voorgoed zal veranderen. Een hele spannende, maar ook beangstigende gedachte.

Omdat er flink wat risico’s aan de toch al gauw zes tot acht uur durende operatie kunnen zitten, bedacht ik, dat het geen overbodige luxe zou zijn om goed voor mijn lichaam te zorgen in aanloop naar dat grote moment. En omdat ik mezelf als geen ander ken, weet ik ook dat ik een flinke stok achter de deur moet hebben om over een lange periode gecommitteerd te blijven aan mijn gestelde doel. De sportschool zou geen uitkomst voor me bieden, aangezien ik van mijn totale lidmaatschapstijd minder dan de helft van de tijd daadwerkelijk ín de sportschool ben geweest. Ik was een sponsor in plaats van een activist. Geld was dus geen motivatie. Nee, ik moest een ander doel hebben om te zorgen dat ik in optimale conditie zou zijn voor het moment waarop ik de rest van mijn nieuwe leven zou beginnen.

Hoewel ik het idee om de marathon te lopen tot die tijd nooit echt goed onderzocht had, bleef de gedachte maar terugkomen. Overal waar ik keek, zo leek het, zag ik signalen van hardlopen, marathons, conditieverbetering en fysieke prestaties. Van mensen die er passievol over spraken tot reclameboodschappen die de kijker lieten weten dat ze moesten gaan voor hun marathondromen.

Met zoveel signalen kon ik mijn ogen er niet voor blijven sluiten en besloot ik te beginnen met het onderzoeken naar mogelijkheden om een marathon te lopen. De eerste vraag die in me opkwam was ‘Welke marathon wil ik dan lopen?’ Het antwoord kwam er direct achteraan: New York.

Eén van mijn rolmodellen heeft een aantal jaar geleden de New York Marathon gelopen, en hij vertelde mij dat dit een geweldige ervaring voor hem is geweest. Het parcours, de grote groep mederenners, maar bovenal het zeer enthousiaste publiek dat langs de kant de renners aanmoedigt zijn een bron van motivatie om een dergelijke prestatie te voltooien.

Uit ervaring weet ik dat New York een geweldige stad is, en de gedachte om de finish te halen in Manhattan doet al ontzettend veel met me.

De eerste stap
Nog voordat ik één stap kan zetten in dit spannende avontuur, moet ik een hoop voorwerk doen. voor zover ik weet is er nog niemand geweest die als slechtziende nierpatiënt met Diabetes een volledige marathon heeft gelopen. om die reden heb ik de afgelopen maanden dan ook veel onderzoek gedaan en overleg met specialisten gehad om te zien wat de mogelijkheden zijn. inmiddels heb ik een akkoord van mijn eigen specialist, krijg ik ondersteuning van een sportarts die al meer dan 100 marathons heeft gelopen en zelf ook diabetes heeft, een meervoudig triatlon atleet en mijn goede vriend en orthomoleculair sportcoach Jorgen Welsink. Samen met dit team van experts bereid ik me voor om mijn wens om te zetten in werkelijkheid.

De marathon lopen is zeker niet alleen een wilde droom, maar vooral een aanloop naar een zelfs groter doel, één die werkelijk mijn leven voorgoed zal veranderen: transplantatie.

En omdat dit laatste doel mijn voornaamste focus heeft, doe ik het ook niet voor een snelle tijd of mooi verhaal (alhoewel dat natuurlijk mooi meegenomen is). Het gaat mij erom dat ik het komende jaar sterker wordt, mijn lijf conditioneer op een sterk herstel en me zo goed mogelijk voorbereid op de dag waarop ik het beslissende telefoontje krijg. Je zou kunnen zeggen dat het gaat om een kwestie van leven of dood.

Ik heb verschillende mensen gesproken die een transplantatie hebben ondergaan en bijna allemaal zeiden ze dat ze ontzettend veel baat hebben gehad bij een sportief en actief leven. Niet alleen bleek hun herstel sneller, maar reageerde hun lichaam beter op de nieuwe organen, en was er uiteindelijk minder medicatie nodig.

Ik heb dus een hele grote intrinsieke motivatie om deze marathon te lopen. maar tegelijkertijd ben ik me ook bewust van de positie die ik inneem. In mijn werk als trainer, inspirational speaker en coach begeleid ik mijn deelnemers, luisteraars en cliënten naar de mogelijkheid om hun leven op verschillende vlakken te verbeteren. Ik vind het erg nobel werk, omdat ik het voorrecht mag hebben om anderen te helpen.

Om deze reden heb ik besloten dat ik met mijn persoonlijke doel ook anderen kan helpen. Door voor het goede doel te lopen steun ik de research en behandeling waar anderen ontzettend veel baat bij kunnen hebben. ‘Welk doel is dat dan?’ zul je je misschien afvragen.

Aangezien de status van al mijn fysieke problemen zich herleidt naar één enkele oorzaak, te weten diabetes, heb ik besloten te rennen voor de Bas van de Goor Foundation. Zoals je wellicht weet is Bas een topsporter met diabetes en zet hij zich in voor de research, ontwikkeling en verbetering van behandelmethodes van diabetes.

Op deze manier sla ik de spreekwoordelijke twee vliegen in één klap: ik achtervolg mijn eigen droom de marathon uit te lopen én ik steun anderen door me in te zetten voor het goede doel.

En daar kan ik je hulp erg goed bij gebruiken.

Samen naar Succes
In totaal is mijn lat gelegd op €4.219,50. Omgerekend is dat 100 euro per kilometer. Nu heb ik uit ervaring het geloof en de overtuiging dat ik ook elke kilometer van de hele marathon zal uitlopen, maar zou het ook niet fantastisch zijn om voor elke kilometer een mooi bedrag op te halen om de onderzoeken naar het veranderen, vermijden en zelfs het genezen van Diabetes te stimuleren?

Zoals je misschien weet hou ik er zelf ook van om te onderzoeken wat ik te weten kan komen en kan doen om mijn gezondheid, mijn lichaam en mijn mind te verbeteren en versterken. En inmiddels heb ik achterhaald dat Diabetes type 2 te genezen valt, dat natuurlijke voeding de nummer één factor is voor een gezonder leven en dat er nu zelfs stemmen opgaan van specialisten die zeggen dat Diabetes type 1 in de nabije toekomst te genezen is! Goed nieuws dus!

Om deze onderzoeken te stimuleren en te versnellen hebben we geld nodig. En ook om deze reden loop ik de marathon, bij de Bas van der Goor Foundation.

Omdat ik niet van plan ben om een gewoonte te maken van het rennen van marathons, heb ik besloten om mijn sponsor-actie kracht bij te zetten door het volgende te doen:

Voor elk bedrag vanaf €100,- ontvang je een gratis en getekend exemplaar van mijn inspirerende boek ‘Geef Nooit Op’, ter waarde van €19,95.

Elke lezer van mijn boek heeft laten weten dat dit boek een impact heeft gehad en tot denken heeft aangezet. Dit boek inspireert je om naar je eigen leven te kijken, doelen te dromen die ineens haalbaar lijken en je het gevoel en de kracht geven dat je een gigantische interne krachtbron hebt die je kunt aanspreken.

Je krijgt mijn boek dus helemaal gratis thuisgestuurd, ook de verzendkosten zijn voor mijn rekening. Maar ik doe er nog een cadeau bij.

Binnenkort verschijnt mijn eBook Master Mindset op Amazon en zal ik het van mijn website afhalen. Inmiddels hebben honderden mensen dit eBook gedownload en ben ik blij en trots dat ik ze heb mogen inspireren en kunnen leren om een gelukkige, leuker en rijker leven te leven.

Master mindset leert je snel, specifiek en gemakkelijk wat een positieve mindset werkelijk inhoudt, hoe je de kracht van je positieve mindset kunt aanboren en gebruiken om je dromen te realiseren, nieuwe technieken hoe je meteen je positieve mindset kunt activeren, hoe je gelukkiger wordt, meer zelfvertrouwen krijgt, makkelijker geld, gezondheid en geweldige mensen naar je toe trekt, en nog veel meer!

Dit 45 pagina lange eBook verkoop ik op mijn websites voor €67, maar ik geef je dit er gratis bij als je mij wilt steunen met een donatie van €100 of meer.

En om het nog gemakkelijker en aantrekkelijker te maken kun je ook anderen vragen om het bedrag te verzamelen[1] of kun je bedrijven aansporen om een donatie te doen. Het doel is om zo veel mogelijk geld op te halen, en de wereld te laten zien dat grenzen slechts indicaties zijn van persoonlijke overtuiging van de wereld die we op subjectieve wijze zien.

Elke vezel in mijn lichaam laat me zonder meer weten dat het moment om de stap naar een gezonder leven nu is aangebroken. Mijn motivatie is nog nooit zo sterk geweest, de reden waarom ik dit wil doen nog nooit zo overtuigend, en het geloof in mezelf nog nooit zo groot. The right place, the right time, the right opportunity.

Het avontuur is begonnen, en ik hoop dat je met me mee wilt doen.

Op ons succes,

Robert

We kijken door onze ogen de wereld in. En wat zien we? Wel, de wereld natuurlijk. Maar het frappante is dat de wereld er voor jou anders uitziet dan dat het voor mij doet. Nee, ik doel niet op de conditie van mijn ogen – hoewel dat feitelijk ook een rol meespeelt. Wat ik bedoel is dat iedereen zijn of haar eigen kaart van de wereld heeft.

Lang geleden, toen Columbus nog geen voet aan Amerikaanse bodem had gezet, leefden er de natives van het land. Indianen. Aan de oevers van de zee konden zij uitkijken over de oceaan. De meesten deden dat dan ook wel, maar omdat zij niet iets raars aan de horizon verwachtten, zagen zij ook niets. De lokale sjamaan echter – de medicijnman van de stam, mogelijk beïnvloed van zijn eigen medicijnen, tuurde net als de krijgers van de stam de verte in. Het enige verschil was dat hij op de horizon van de waterlijn vreemde grootse vaartuigen zag, bij ons beter bekend als schepen.

Nadat de sjamaan nog een aantal keer goed in zijn ogen had gewreven om te zien of hij niet apestoned was en hallucineerde, riep hij andere stamleden erbij om samen vanaf de branding van het strand te turen naar de schepen in de verte. Hoe kwam het dat zij dit niet eerder gezien hadden?

Dat wat je niet verwacht, dat zie je ook niet. En vice versa: dat wat je wel verwacht, zie je wel. We kennen het allemaal: na de beëindiging van een intieme relatie loop je verdwaald in gedachten door de stad. Vanuit een kledingwinkel horen we een muziekje galmen dat je doet herinneren aan je verloren liefde. Er triggert iets in je. Maar je loopt door. Nog geen uur later hoor je datzelfde liedje weer, en aan het eind van de dag heb je het nummer zo vaak gehoord dat je je begint af te vragen of het een complot is tegen jou.

Het is geen complot, trust me. De oorzaak ligt binnen jezelf. Want op het moment dat jouw relatie eindigde, stond je focus op scherp op dingen die gerelateerd zijn of waren aan jouw liefde. Daarvoor was je je er misschien minder van bewust dat radio’s, muziekzenders en mensen met iPod’s om je heen datzelfde nummer draaiden. Tot het omslagpunt. En vanaf dat moment lag je focus onder meer daarop. Het gevolg? – Je hoort het nummer overal!

Dat wat jij ziet, hoort, en voelt wordt aanvankelijk gefilterd. Het eindresultaat is dat je je focust op dat wat belangrijk voor jou is, en daarmee heb je de kern van dit verhaal te pakken, de kaart van de wereld.

Kaart van de Wereld
We hebben allemaal een kaart van de wereld. Een representatie van hoe wij vinden dat onze wereld er uit moet zien, en er uit ziet. Zien wij iets wat we bestempelen als ‘mooi’ of ‘lelijk’, dan plakken we daarmee een label van onze kaart van de wereld op. Hetzelfde geldt voor ‘gelijk’ en ‘ongelijk’. Dat gaat goed zolang anderen het daarmee eens zijn. Op basis daarvan kunnen we overeenstemmend het met elkaar hebben over dat wat wij als realiteit bestempelen.

Maar er zit ook een keerzijde aan: op het moment dat onze kaart van de wereld niet overeenkomt met de kaart van de ander. Jij vindt het mooi, de ander vindt het lelijk. Op zich geen big deal. Maar als het aankomt op wezenlijk belangrijke zaken, zoals liefde, normen, waardes en/of (geloofs)overtuigingen – kortom, de fundamenten van jouw leven – dan groeit de kans dat de vlam in de pan kan slaan.

Binnen bepaalde religieuze stromingen vind je takken waarbij ‘de realiteit’ verkondigd wordt als zijnde één enkele mogelijke waarheid; die van hen. Er is geen discussie over mogelijk dat er een andere waarheid zou kunnen zijn, en mocht je het daarmee niet eens zijn, dan ben je verbannen van participatie, wordt je niet meer toegelaten en in sommige extreme gevallen betaal je met je leven.

Gelukkig is het in ons kikkerlandje niet zo dramatisch, maar verschillen in kaarten van de wereld komen we wel elke dag tegen. En dat is goed! Want de wereld is zo veelzijdig als onze mind is. De manier waarop ik de wereld aanschouw vind ik mooi. Maar dat betekent niet dat jij mijn manier ook mooi moet vinden. En gelukkig heb jij daarom jouw kaart van de wereld, hopelijk één die jouw wereld ook mooi kleurt.

Je bent te allen tijde in staat én verantwoordelijk voor hoe jouw wereld eruit ziet. Niemand anders kan bepalen hoe jouw realiteit is. En daarmee heb je de spreekwoordelijke koe bij de horens te pakken. Je kunt kiezen. Focus je op mooi, of focus je op lelijk?

En als er dan iemand is die jouw mooie wereld als lelijk bestempelt, dan is een discussie niet noodzakelijk. Een twist om de waarheid van de realiteit is namelijk een eindeloze wedstrijd tussen twee of meer partijen die allebei gelijk hebben.

Nieuwsgierig
Persoonlijk ben ik niet voor dit soort discussies, waarbij het onzinnig is om te bekvechten over wie er gelijk heeft. Het kost veel energie, veel tijd, heeft vaak een contactverwijdering als gevolg (er is een winnaar en dus ook een verliezer, en dus een tweedeling), en dat kan bijna nooit de bedoeling van het gesprek zijn geweest.

In plaats van vast te klampen aan je eigen gelijk en deze met hand en tand verdedigen, kun je deze ook met de ene hand vast blijven houden, en de andere hand uit steken om met nieuwsgierigheid tegemoet te treden aan de ander. Stel een vraag, word oprecht geïnteresseerd in hoe de kaart van de wereld er voor de ander eruit ziet.

Dat betekent overigens niet dat je er in mee moet gaan. Je kunt er altijd nog voor kiezen om bij jouw realiteit, jouw waarheid te blijven. Maar doordat je nieuwsgierig blijft naar de wereld van de ander, stel je jezelf in staat om werkelijk erachter te komen wie de ander is. Antwoorden op hoe iemand denkt, kijkt, voelt, en dus de wereld ervaart geeft je een inzage in de ander. En dat is magisch.

Mensen die beweren dat hun kaart de enige juiste is, vind ik boeiend. Want met deze opmerking claimen ze dé waarheid te verkondigen over een bepaald onderwerp. En ik weiger te geloven dat er één gekaderde, vast omlijnde waarheid is. Mijn natuurlijke nieuwsgierigheid krijgt een haast niet te onderdrukken prikkel die me kietelt vragen af te vuren op hen die deze waarheid claimen. En zal ik je wat zeggen? De meest boeiende conversaties komen daaruit. Want ik hoef niet te geloven wat zij geloven. Alleen als ik dat wil. En daarmee sta ik aan het roer van mijn leven. Ben ik de kapitein die bepaalt waar ik heen ga.

Wij zijn allemaal onze eigen Columbus, onze eigen sjamaan.

Op ons succes!

Robert

Onlangs was ik in gesprek met iemand die me vertelde dat er veel gebeurde in haar leven. Van allerlei situaties die al dan niet onprettig waren en waarvan uiteindelijk ook een keuze gemaakt moest worden: wel of niet iets aan doen?

Voor ongeveer een uur hoorde ik de achtergrond van de situatie en enkele voors en tegens om wel en niet de knoop door te hakkenn. Uiteindelijk kwamen we weer terug bij de eerste vraag: wel of niet?

Hoe lastig een situatie ook lijkt, op het moment dat het je niet bevalt, ben je vrijwel altijd in de mogelijkheid om een keuze te maken die het resultaat kan veranderen. Wil je een ander resultaat, verander dan de acties of handelingen die je doet. Maak je die keuze niet, speciaal als je in een situatie zit waar je niet tevreden mee bent, dan maak je in feite ook een keuze. Want niet kiezen tussen de opties die je hebt, is ook een keuze.

In dat geval geef je daarmee de keuzevrijheid en de wil om verantwoordelijk te zijn voor het resultaat uit handen. Je wordt een passieve passagier van jouw schip, om het maar in een metafoor te zetten. En hoe graag we soms ook onze verantwoordelijkheden aan een ander willen geven (“hij heeft het gedaan” of “het is haar schuld” of “hij deed… en daardoor voel ik me…”), in feite blijf je eindverantwoordelijk over jezelf. Hoe jij je voelt en in welke situatie jij nu zit.

Dus wil je een andere situatie? Een die fijner is, plezieriger, liefdevoller, gezelliger, rustiger of wat dan ook? Verander dan de handeling(en). En dat betekent een verandering in keuzes die je kunt nemen. Zoek naar de beste keuze. Welke keuze dat ook is, op dit moment heb je geen betere keuze. En ook al ben je niet 100% zeker van je keuze (wanneer krijg je trouwens 100% garantie dat een keuze de beste is? – Het leven is zo dynamisch dat er constant wel iets verandert), de keuze die je op dat moment neemt is de beste die je op dat moment kunt maken. Zolang je maar een keuze maakt.

Kies je niet (wat dus ook een keuze is – hoewel ik me afvraag of dat de beste keuze is die je kunt nemen), dan zit daar ook een gevolg aan. Kies bijvoorbeeld er maar eens voor om niet je belastingformulieren in te vullen. Ook daar zit een consequentie aan.

Wees je er van bewust dat de keuze die je maakt een gevolg heeft, en ook al kun je niet altijd zien wat het gevolg daarvan is, het geeft je in ieder geval een nieuw resultaat. En bevalt dat resultaat je niet? Dan kun je altijd nog een nieuwe keuze maken.

Dus… welke knoop hak jij vandaag door? Deel je ervaringen hieronder in het commentveld.

Op jouw succes.

Robert

De iPhone app Empowerment voor een succesvoller leven

Grensverleggend. Zo zou ik het wel noemen: de aanschaf van een iPhone. Niet omdat ik ouderwets ben, vanwege mijn lange geschiedenis met Nokia-toestellen. Nee, ook niet ironisch bedoeld vanwege mijn voorliefde voor Apple. Nee, ik noem het grensverleggend vanwege het feit dat ik met maar een paar procent zicht de toch wat risicovolle stap uit mijn comfortzone neem om een touchscreen telefoon te kopen. “Ik was toch niet gek?!”

Nee hoor, don’t worry. Ik heb ze alle 100 nog op een rijtje.

Vergelijkingen – Big Deal
Ik begin deze blog met een introductie over iets wat ogeschijnlijk niets betekenend is. ‘So what? Je hebt een iPhone. Ik heb er al 5 jaar één.’ Wat in de ogen van een ander weinig voorstelt, kan voor mij juist wel een big deal zijn. En laat ik daarom beginnen met een les waar ik lang over gedaan heb om hem te leren: vergelijk jezelf niet met een ander.

Een ieder van ons is gemaakt op geheel eigenwijze manier. Dat wil zeggen, we hebben allemaal onze eigen talenten, kwaliteiten, valkuilen en eigenaardigheden. Het kan er bij mij niet in dat er ook maar één persoon op deze hele wereld identiek is aan een ander.  En zoals bij een auto die volledig met de hand gemaakt is, zo is elk model mens nooit exact hetzelfde als één van zijn medestanders. We zijn allen special editions.

Leren lopen gaat met vallen en opstaan
Wanneer je dus tegen een uitdaging, probleem of obstakel aanloopt of je overweegt een (lang uitgestelde) droom te realiseren, kortom: je besluit uit je comfortzone te stappen en je grenzen te verleggen, blijf dan gefocust op je eigen resultaten en let goed op wat je onderweg allemaal mee kunt pikken als ervaring. Verwacht niet van jezelf dat het in één keer perfect loopt, dat staat gelijk aan de gedachte dat je in één keer onvoorbereid een marathon uit zult lopen of zonder technische kennis een replica van de Eiffeltoren zult bouwen. Sta jezelf toe onderweg te leren zonder de druk van een tijdslimiet op de ketel te hennen. Dat maakt het proces een stuk gemakkelijker.

Hoewel het goed is om van ervaringen van anderen te leren, en bewezen systemen uit te proberen, blijft het een goed advies om te kijken hoe jij achter het stuur van jouw leven zit. Als jij van A – daar waar je nu bent – naar B – daar waar je einddoel is – wilt komen, dan heeft het totaal geen zin om te allen te zien hoe andere weggebruikers rijden. Concentreer je op je weg, het vervoersmiddel, wat er nu gebeurt en hou je einddoel voor ogen.

…maar brengt je wel waar je wilt zijn
Nog geen dag na mijn aankoop betrapte ik mezelf erop dat ik mijn nieuwe speledingetje al aardig onder de knie had. Bellen en sms’en gaat goed, mail checken en beantwoorden gaat ook prima en de intuïtieve virtuele assistent Siri is ronduit lachwekkend geweldig! Door de beslissing je obstakel te tackelen, ervaring op te doen in wat voor resultaten je acties opleveren en waar nodig je tactieken aan te passen kom je met flinke stappen dichterbij je doel.

Hulpbronnen – de apps van succes
Maar er is meer. Deze avond vond ik een interessante site met apps voor mensen met een visuele beperking. Het is namelijk al lastig genoeg om met een wazig beeld door het leven te gaan, maar als touchscreen smartphones de nieuwe norm worden, dan kun je best een steuntje in de rug gebruiken als het gaat om succesvol contact met de buitenwereld. Gelukkig biedt technologie ook voor de visueel minder bedeelden een oplossing.

Van apps die al sprekend je de weg leiden in een onbekende omgeving en apps die je sms’jes, e-mails en Facebook feeds voorlezen tot apps die je zeggen wat voor kleur broek je aan hebt en je geld voor je tellen. Zelf heb ik HeyTell gedownload, een app waarbij je je telefoon als ouderwetse walkie-talkie gebruikt. Met een druk op het scherm spreek je een voice-message in die na het loslaten van de knop direct wordt verstuurd. Ook best handig als je in alle haast nog even iemand wilt spreken, toch?

De meest geschikte app voor de taak
En dat brengt me bij het tweede punt: accepteer hulp als je dat verder brengt. Natuurlijk: jij bent de kapitein van jouw schip. Jij bepaalt de koers. Maar ook een kapitein heeft hulptroepen aan boord, nietwaar? Zo maak je gebruik van je eigen resources en van dat van anderen om je heen. Synergie heet dat, en het komt simpel gezegd neer op dit: één plus één is meer dan twee. Vele handen maken licht werk, of in mijn voorbeeld: vele apps maken werk licht

Of je nu ondernemer bent en tegen een uitdaging aanloopt buiten jouw expertise, of je struikelt bijna over een persoonlijk obstakel, er is altijd wel iemand in de buurt die je kan helpen. Thank technology for that (again).

Omdat er miljoenen apps zijn die je kunt downloaden, kan het zijn dat je door de bomen het bos niet meer ziet. Ik weet dat ik binnen een uur al meer apps had gedownload die ik waarschijnlijk toch niet ga gebruiken en die nodeloos capaciteit van mijn telefoon eisen. Hoewel het verleidelijk is om op veel verschillende aanbiedingen in te gaan, weet ik nu weer dat ik beter gefocust kan blijven op mijn doel: mogelijkheden zoeken om gemakkelijker, effectiever en sneller m’n resultaat te bereiken. Of dat nu een app is die me helpt om me met energiebehoud mijn telefoon te bedienen,  een bereidwillige vriend is die me helpt met verhuizen of een lezing van een spreker of een sessie met een coach die me helpt om mijn huidige situatie te veranderen naar mijn gewenste situatie.

Jij bent de kapitein van jouw schip. Jij bepaalt dus ook wie er op jouw schip meevaart en wat ze doen. Dat klinkt misschien arrogant of egoïstisch, om te zeggen dat je de mensen in je leven gebruikt om er zelf beter van te worden, maar is dat ook niet een kwaliteit die erin verscholen zit? Mijn netwerk op Facebook bestaat uit zo’n 600+ contacten, en ook hierbij merk ik dat er een wisselwerking is van geunsten die gevraagd worden en favors die gegeven worden. Zo worden we er beide beter van.

Synergie = egoïstme + altruïsme
Maar van al die mensen in mijn netwerk heb ik er misschien maar één of twee echt nodig als ik verlegen zit om een specifieke uitdaging. Zo hoefde ik voor het publiceren van mijn eBook zeker niet mijn hele netwerk aan te spreken om een paar proeflezers te vinden. Van alle uitnodigingen koos ik de twee die ik het beste vond. In dat licht gezien kun je zeggen dat door de synergie van de mensen in je leven (je netwerk), je meer uit jezelf kunt halen, en meer kunt bieden aan anderen. Zo is het geen éénrichtingsverkeer, maar een gesloten circuit dat alsmaar sterker wordt. Empowering vind ik dat.

Of je nu niks meer kunt zien, in een rolstoel zit of ‘gewoon’ tegen een niet-fysiek obstakel aanloopt, er zijn altijd hulpbronnen die je behoeden voor een lantaarnpaal, uit de tramrails trekken en je helpen en stimuleren de nieuwe stappen buiten je comfortzone weer comfortabeler te maken.

Vertrouw op jeelf, vertrouw anderen, vertrouw op je missie.

Op ons succes,

Robert

Het is een cliché, maar verandering is altijd al de constante factor van het leven geweest. Tegenwoordig is het tempo van deze verandering behoorlijk toegenomen en we zijn allemaal zoekend naar creatieve manieren om met dit onvermijdbare feit van het moderne leven om te gaan. 

Niet alleen leiders, die het in deze tijd waarschijnlijk nog wel extra voor hun kiezen krijgen, maar eigenlijk iedereen die naar succes streeft – in je carrière, je relatie, je leven – heeft er ontzettend veel baat bij om te zien hoe je verandering het beste kunt managen, zoals succesvolle leider hun veranderingen managen. Zij doen dat op drie manieren:

1.  Mensen die goed op verandering reageren hebben een hoge ambiguïteitsdrempel – verandering gaat onherroepelijk gepaard met ambiguïteit, en degenen die op een creatieve manier omgaan met verandering zullen een hoge tolerantie hebben voor onzekerheid en  ‘grijze momenten’.
2.  Vaardige ‘veranderingsmanagers’ hebben een constructieve interne monoloog – Zij zien zichzelf als krachtig en hebben de vaardigheid om elementen van de situatie waarin ze zichzelf bevinden onder controle te houden. Hoewel sommige situaties niet veranderd kunnen worden, hebben we altijd de keuze om te kiezen voor de wijze waar er op reageren. Oplossingen voor problemen zullen er altijd zijn, en de ‘interne monoloog’ reflecteert het verlangen om ze te vinden en de zekerheid om ze op een succesvolle manier toe te passen.
3.  Zij dei goed met verandering omgaan hebben een goede emotionele, fysieke en mentale reserve waar ze uit kunnen putten als het moeilijk wordt.

Manage je verandering

De manieren die ik hierboven heb beschreven om met verandering om te gaan hebben de neiging om aangeboren te zijn, waarbij sommige mensen een grotere capaciteit hebben voor één of meerdere dan anderen. Toch kunnen ze aangeleerd worden en hieronder staan zeven tips om beter met verandering om te gaan.

1. Besteed tijd aan je eigen kernwaarden en je levensmissie.
Het hebben van een sense of purpose in het leven is essentieel voor succes en effectiviteit. Mensen die niet weten wat ze aan het doen zijn zal het niet de fundering bieden om door te gaan tijdens veranderingen.

2. Zorg dat je doorzettingsvermogen hebt.
Succes heeft doorgaans meer te maken met doorzettingsvermogen dan met genialiteit. Doorzetten is alleen mogelijk wanneer je waarden duidelijk zijn en wanneer je bouwt op de beginselen van het hebben van een purpose. Succesvolle mensen blijven doorgaan en vinden nieuwe en creatieve manieren voor hun gewenste resultaat.

3. Wees flexibel en creatief.
Doorzettingsvermogen betekent niet dat je moet doorzetten met geweld. Als het je niet lukt om succes op de ene manier te verkrijgen, probeer dan een andere. Blijf kijken en zoeken naar creatieve oplossingen en innovatieve antwoorden op problemen.

4. Denk buiten de box.
Lees zo breed mogelijk en blijf niet vastzitten in je eigen gebied van ‘expertise’. Probeer links te zien tussen ogenschijnlijke en separate elementen in je leven en je ervaringen.

5. Accepteer onzekerheid en wees optimistisch.
Het leven is onherroepelijk onzeker, dus verspil geen energie aan het voorspellen van de toekomst. Van alle mogelijke uitkomsten, focus op de meest positieve. Het is niet dat het een Pollyanna is, maar meer accepteert dat als je goed reageert en naar je beste kunnen werkt, een goede uitkomst minstens net zo zeker is als elke andere. Verspil geen energie aan negativisme.

6. Blijf fit en gezond.
Eet gezond, neem genoeg slaap en blijf in beweging. Meditatie kan ook helpen. Dit houdt je energielevels hoog en zorgt ervoor dat je ook in moeilijke tijden door kunt blijven gaan. Wanneer je niet goed voor jezelf zorgt op fysiek, mentaal en spiritueel niveau biedt nooit een echte oplossing en is daarnaast erg kortzichtig.

7. Kijk naar het grote plaatje.
Verandering is onvermijdelijk. Maar als je vanuit een vogelvluchtperspectief kijkt naar het landschap, dan zal de verandering niet zo desoriënterend zijn en zul je te allen tijde perspectief behouden.

Op ons succes!

Robert

Een tijdje geleden was ik voor een zakelijk gesprek bij een decaan. Tijdens het gesprek, dat onder meer ging over het coachen en trainen van studenten, kwam mijn boek ter sprake. Met trots haalde ik een exemplaar uit mijn tas en schoof deze onder zijn neus, wachtend op zijn reactie.

‘Is dit een religieus boek?’ vroeg hij met verbaasde en enigszins ontstelde stem, ‘Lees de omslagtekst eerst maar eens’, antwoordde ik hem, glimlachend vanwege zijn opmerking.

Stilte. Terwijl zijn ogen de tekst van de achterflap scanden, riep hij ‘Ooh… Santiago de Compostella’, alsof de herkenning van het kruis op de omslagfoto nu de betekenis kreeg van die van een in de context geplaatste religieuze wandeltocht.

‘Hou het boek maar. En laat me na de zomer maar weten wat je van het verhaal vond.’

In het Engels wordt wel eens gezegd ‘Don’t judge a book by its cover. Deze metafoor geldt vaak voor de (voor)oordelen die mensen over andere mensen hebben. Iets binnen hen triggert ze bij het zien van een nog onbekend persoon, waarbij vrijwel direct verschillende hokjes erbij worden gehaald om te zien of de persoon in kwestie daarin past.

Perceptie is projectie
Hoe graag ik ook het tegendeel zou willen zien – met een open en nieuwsgierige fascinatie de ontdekking van de ander aangaan, begrijp ik dat we allemaal onze eigen perceptie projecteren op de wereld buiten ons. Young was hier een groot fan van en zei ooit eens: Je kunt niets buiten jezelf zien wat jij zelf niet bent. James Gleick schreef in zijn boek chaos dat het menselijk zenuwstelstel erop gebouwd is om orde te scheppen in de chaos om ons heen. Om dat te doen maken we gebruik van modellen.

Nee, niet de modepopjes die over de catwalk lopen en hun tengere lijfjes bedekken in kleding die de trend moet worden van het volgende seizoen. Nee, model als in: een vereenvoudigde weergave van de werkelijkheid.

Dat wat we om ons heen zien is in zo’n grote getale aanwezig, dat onze hersenen en ogen het niet aankunnen om alles te zien. Met gemiddeld 2 tot zelfs 4 miljoen bits aan informatie per seconde heeft ons brein een soort veiligheidsmechanisme ingebouwd. Dat veiligheidsmechanisme heet de Kaart van de Wereld, en kort gezegd betekent het dat we door middel van drie processen de wereld om ons heen vormen zoals we hem willen zien of geloven te zien.

Deletion
Eén proces is die van deletion, ofwel weglating. Dit proces houdt in dat je dingen niet ziet die er wel zijn. Je kan onmogelijk al die miljoenen bits aan informatie tegelijkertijd zien, dus je brein focust zich automatisch op datgene wat op dat moment het belangrijkste voor je is. Het is net zoiets als het internet, een rijke bron van informatie waar je feitelijk bijna alles kunt vinden wat je zou willen. Wanneer je het woord ‘armoede’ of ‘rijkdom’ zou intikken in een zoekmachine, dan laat je alles wat niet met dit onderwerp te maken heeft achterwege. Die informatie die niet relevant is laat je dus weg, omdat je je enkel focust op de informatie die je zoekt.

Het menselijk zenuwstelsel werkt op dezelfde manier. En daarom is het voor twee mensen ook mogelijk in exact dezelfde wereld te leven en toch twee verschillende ervaringen te hebben, of die ervaringen nu gaan om rijkdom of armoede, gezondheid of vitaliteit of zelfs goede relaties of belabberde relaties.

Distortion
Distortion betekent vervorming. En het proces van vervorming is het verkeerd representeren op basis van je eigen vooroordelen. Een voorbeeld:

Stel je voor, je rijdt op een kronkelig weggetje in een natuurrijk gebied in Zuid-Frankrijk. Het is mooi weer en je geniet volop van het ritje. Plots zie je verderop op de weg een slang en in een reflex wijk je uit voor het diertje, waardoor je bijna van de weg af raakt en in de berm beland. Zodra je de auto tot stilstand hebt gebracht ben je toch wel benieuwd of je de slang nu wel of juist niet hebt overreden. Bij het aanlopen merk je echter dat het geen slang was die op de weg lag, maar een stok. In een automatisme zag je de stok aan voor een slang. Bedenk wel dat onze reacties gebaseerd zijn op de vervorming van dit proces, ook al blijkt het achteraf mogelijk dus iets anders te zijn (een stok in plaats van een slang).

Hoewel deze processen ons kunnen belemmeren, kunnen ze ook erg nuttig zijn voor ons. Als we niet in staat zouden zijn om dingen te deleten, dan zouden we ons de hele dag bezighouden met zaken die niet belangrijk zijn, wat weer zou resulteren in een overload van je zintuigen.

En als je niet in staat zou zijn om dingen te vervormen, dan zou je bijvoorbeeld je vrienden niet meer herkennen als zij hun kapsel of kledingstijl zouden veranderen.

Generalization
Generalization of generaliseren houdt in dat we de wereld die we door onze ogen ervaren samenvatten in een beknoptere, interne representatie. Simpeler gezegd: we maken van de externe wereld een intern model waarbij één voorbeeld meerdere keren een betekenis krijgt. Al die miljoenen bits aan informatie die elke seconde op ons afgevuurd worden zijn zo groot bij elkaar, dat we het proces van generalisatie gebruiken om de wereld soepeler te laten verlopen. Om die reden kunnen we ook het concept van bijvoorbeeld een stoel generaliseren. Als we dat niet zouden kunnen, dan zouden we elke keer dat we een nieuw soort stoel zouden zien opnieuw het concept van een stoel moeten leren.

Soms kan generalisatie ook een barrière zijn voor ons succes, bijvoorbeeld als je op jonge leeftijd in een schommelstoel gaat zitten en je valt eruit. Als dit je eerste ervaring met een stoel was, dan zou het kunnen zijn dat je vanaf dat moment een stoel associeert met pijn.

Hoewel ik niet graag een interpretatie loslaat op een observatie, bedenk ik dat de decaan met wie ik een afspraak had het proces van generalisatie toepaste bij het zien van de omslag van mijn boek. De associatie van religie bij het zien van een kruis deed hem in een fractie van een seconde afvragen of mijn boek in de context van het Christendom was geschreven.

In combinatie met de titel zou het inderdaad het vermoeden kunnen scheppen dat dit ook zo is, en het is nieuwsgierigheid die ervoor kan zorgen dat je niet misinterpreteerd.

NLP wordt soms wel gedefinieerd als een attitude (een soort houding). Richard Bandler, één van de co-creators van NLP, omschrijft het zelf als een attitude gecombineerd met methodieken die een spoor van technieken achterlaat.

Die attitude is er één van nieuwsgierigheid. Want met een flinke dosis nieuwsgierigheid kun je er immers achter komen hoe iemand tot zijn of haar magische resultaat is gekomen. En met de juiste technieken kun je dat resultaat herhalen.

Daarmee wordt succes in één keer niet iets wat voor de ander is weggelegd, maar voor iedereen beschikbaar, zodra je weet welke technieken je moet gebruiken om dat succes binnen te halen.

Of het nu gaat om de triggers die de omslag van een boek teweeg brengen of de vooroordelen die sommigen hebben op de status van miljonairs, in mijn optiek is nieuwsgierigheid dé methode om erachter te komen wat iemand beweegt tot het nemen van een bepaalde actie.

Don’t just judge a book by its cover. Read the content, too.

Op ons succes!

Robert

Ik zal eerlijk met je zijn. Het is best een beetje eng om ‘ineens’ je kop boven het maaiveld uit te steken. Er kan van alles gebeuren! Zo meteen wordt je opgemerkt, bekritiseerd, de kop ingedrukt, of erger nog, je kop wordt eraf gehakt! Ik kan genoeg redenen verzinnen om ergens niet aan te beginnen… Maar wat levert me dat op?

De afgelopen maanden heb ik keihard gewerkt aan mijn nieuwe boek. Vaak tot in de late uurtjes van de nacht of de vroege uren van de ochtend. Lezen, schrijven, corrigeren, herlezen, op nieuw aanpassen. Soms leek het wel een vicieuze cirkel waarin ik beland leek te zijn. En de gedachte dat mijn werk onopgemerkt zou blijven of zelfs slecht gerecenseerd zou worden kwam maar al te vaak langs. Ergens tijdens het hele proces was ik zelfs totaal ontevreden met mijn prestaties.

Net als tijdens mijn voettocht naar Spanje heb ik vaak genoeg gedacht om op te geven. Op die manier hoefde ik ook niet de verantwoording te dragen voor eventuele reacties die me niet zouden ondersteunen.

Niet lang geleden had ik weer zo’n gedachte, vlak voor de lancering van mijn boek. Het enige verschil, en tevens het grootste verschil, met alle voorgaande gelijkende gedachtes was, dat ik dit keer die gedachte serieus nam en hem niet wegstopte.

Bij het horen van dit interne stemmetje ging ik de dialoog aan, alsof het een personificatie was van iemand die me een boodschap wilde meegeven. En wat bleek?

Het was een stem die mijn angst voor succes vertegenwoordigde.

Ik heb het al eerder gezegd: angst is een boodschapper die je waarschuwt dat je wellicht nog niet volledig voorbereid bent op de situatie die voor je ligt.

Angst voor succes is daarin niet veel verschillend. Het is een signaal dat je waarschuwt voor dat wat er komen gaat en je vertelt dat dit potentiële succes samenhangt met risico’s. Het is een stap buiten je comfortzone, en helemaal als je niet volledig voorbereid bent op wat er komen gaat.

Zo had ik in de aanloop naar mijn boek genoeg momenten waarop ik in situaties zat die verschilden van mijn gewenste situatie. Kort gezegd: ik had een probleem. Gepaard met dit probleem had ik verschillende opties: opgeven of doorgaan en een oplossing zoeken. Gelukkig heb ik voor het laatste gekozen. En het resultaat van die keuze is een boek waar ik zeer trots op mag zijn!

Het grote verschil ligt hem in het doorzetten, ondanks de angsten en twijfels. Uiteindelijk gaat het om het vervullen van je doel. Het bevredigen van het verlangen om iets neer te zetten. En dat je het risico loopt dat het resultaat verschilt van dat waar je op gehoopt had, dat is in mijn optiek onvermijdelijk. Immers, ik heb zelden meegemaakt dat iets in één keer exact zo verloopt als dat het gepland was. Maar dat is tevens ook de leuke uitdaging eraan.

Want stel je eens voor dat alles de eerste keer perfect zou verlopen? Waar zou dan de uitdaging zijn? Alles wat je zou ondernemen zou in één keer slagen. Wellicht dat je de eerste keren blij en tevreden zou zijn, maar na verloop van tijd zou je je stierlijk vervelen, omdat de uitdaging weg is. Je wordt niet meer geprikkeld.

De reden dat je angst voor succes hebt is mogelijk te wijten aan de gedachte dat je juist niet in één keer je beoogde resultaat haalt. De overtuiging dat het in één keer moet lukken wordt onopgemerkt vanaf jongs af aan ingeprent, onder meer door onuitgesproken verwachtingen – van anderen en van jezelf. ‘Het moet in één keer perfect zijn. Maar geloof me als ik zeg: perfectie is eerder een blok aan je been, dan een bouwsteen voor succes.

Omgaan met angst voor succes is niet moeilijk. Eén mogelijkheid is om, zoals ik gedaan heb, in gesprek te gaan met je angst. Dat kan je doen met behulp van een coach, maar je kan het ook zelf proberen – wat het beste voor je werkt.

Zo zal je merken dat diezelfde angst je niet probeert tegen te houden, maar juist het beste met je voor heeft en je wilt behoeden voor gevaar. Zie het als een oud software programma dat je waarschuwt dat er mogelijk iets op je pad ligt wat je kan tegenhouden in het bereiken van je doel. Een programma dat geupdate mag worden door middel van herprogrammering van dat deel van je mind; de overtuiging die eraan ten grondslag ligt.

Eenmaal ‘geupdate’ zul je zien dat die angst, ook al is-ie nog aanwezig, je niet meer hoeft tegen te houden om door te gaan in het bereiken van je doel. En wat het resultaat ook is, de wetenschap dat je a) over je eigen angst hebt gezet, b) je je grenzen hebt verlegd en c) je in ieder geval een resultaat hebt bereikt is al reden genoeg om trots te zijn op je geleverde prestaties, no matter what others think or say.

Mijn boek is een feit. Een prestatie waar ook ik apetrots op ben. Een erkenning van het potentieel wat ik in me draag.

Merk je nou dat je het moeilijk vindt om doelen te stellen of om op gang te komen met je doelen? No worries. Ik help je graag!

In mijn laatste In Zicht Evenement van deze zomer geef ik je alle tools die je nodig hebt om van start te gaan met het creëren van de successen die je voor ogen hebt.

Ik vertel onder meer:

• Hoe je je doelen vindt, ook al heb je nog niet helder waar je ze moet zoeken;
• Het systeem om je doelen op de snelst mogelijke manier te bereiken;
• Hoe je met tegenslagen omgaat die op je pad naar succes  liggen.

Deze laatste In Zicht vindt plaats op 26 Juni in Amsterdam. En ik heb een speciale prijs voor je als je je nu aanmeldt: in plaats van €97,- betaal je slechts €27,- En dat voor een volgepakt evenement dat je alle tools geeft om van jouw leven een groots succes te maken!

Eén van mijn leraren zei ooit: Succes is makkelijk, als je weet hoe het werkt.

Hij had gelijk.

Op ons succes!

Robert

Zonlicht wekt me uit mijn droom. Langzaam rek ik me uit en draai me nog even om. Eigenlijk is dit mijn vrije dag en hoef ik nog niet op te staan, maar omdat ik over een uur een afspraak heb besluit ik toch maar m’n benen over de bedrand  te duwen. Ik trek wat kleren aan en stommel naar de keuken. Koffie! En terwijl m’n kopje volloopt met mijn ritualistische ochtenddrankje hoor ik de deurbel – TRRR!

Ik verwacht niemand, maar drentel toch de trappen af terwijl ik acrobatiserend een T-shirt over mijn hoofd trek. Wanneer ik de laatste trede afloop strijk ik nog snel even een hand door mijn wilde hare, in de hoop dat ze wat netter zitten en degene aan de deur niet direct doorheeft dat ik net uit bed ben gekomen.

Het is de postbode, met een grote doos. ‘Ik heb een pakketje voor van der Wolk.’ Op de vraag voor welke van der Wolk het is (mijn broer woonde voorheen in hetzelfde pand) antwoord hij ‘R. Van der Wolk’. Tja, daar is er maar één van.

Ik teken voor ontvangst en krijg een doos van 40 bij 40 centimeter aangereikt. Al trap klimmende bedenk ik me dat ik geen pakjes besteld heb de laatste week en vraag me dan ook af wat er in de doos zou kunnen zitten.

Eenmaal in de woonkamer neergezet op een krukje kijk ik een minuut of twee naar de doos. Wat zou erin kunnen zitten? Eerst maar eens de afzender controleren. Ik lees mijn adresgegevens en zie onderaan drie woorden die mijn hele dag naar een euforische extase zullen leiden: Geef nooit op.

Het is mijn boek! Of liever gezegd, het zijn mijn boeken! Ik heb 16 exemplaren besteld en vandaag, drie dagen eerder dan gepland, zijn ze binnen.

Als een klein kind dat op Kerstochtend popelend zijn cadeautjes wil openen ruk ik de doos aan gort, trek de folie van de per vier verpakte boeken los en houd voor het eerst mijn eigen werk in handen. Het is werkelijk een prachtig resultaat.

Mijn boek is een feit. Als een ADHD’er cross ik door mijn woning en doe twaalf dingen tegelijk: foto’s maken, vrienden en familie bellen, Facebook, Hyves en LinkedIn-updates intikken. Ergens tussendoor maak ik nog een vluchtig ontbijtje klaar, maar eigenlijk kan ik nauwelijks eten van de opwinding.

Reacties druppelen binnen, felicitaties vliegen me om de oren, de telefoon staat roodgloeiend. Dit is mijn dag!

Ik vergeet bijna nog naar mijn afspraak te gaan. Het is dat ik een alarm op mijn telefoon heb gezet om ervoor te zorgen dat ik het niet vergeet. Maar ook mijn afspraak krijgt het goede nieuws direct al bij binnenkomst te horen. De hele wereld mag het weten!

Ik ben trots op dit behaalde doel. En dat mag best. Toen ik mezelf dit doel stelde, zo’n anderhalf jaar geleden, wist ik dat ik het uiteindelijk zou kunnen afstrepen van mijn lijst. En bij het behalen van een doel hoort één zeer belangrijke opdracht: Celebration! Elk behaald doel behoort gevierd te worden. Na alle inspanning is het tijd om terug te kijken op de weg naar het succes en te genieten van het bijzondere moment. Ik dans, ik zing, ik musiceer en later op de dag komt er zelfs nog iemand langs met overheerlijke aardbeientaart!

Nu komt dit boek niet zomaar uit de lucht vallen. Hoewel ik er niet anderhalf jaar over gedaan heb om het te schrijven, alle werkzaamheden bij elkaar hebben ervoor gezorgd dat dit op zichzelf al een groots avontuur was. Schrijven, redigeren, corrigeren, vormgeving, op zoek naar een uitgever, marketing, distributie, planning – Je kunt het zo gek niet bedenken of ik ben er wel mee bezig geweest.

Maar zoals bij elk succes – het resultaat is voor een ander als eerste zichtbaar – het proces achter de schermen van je succes is veelal een lange weg met pieken en dalen, eigenlijk zoals ik tijdens mijn reis naar Santiago heb ervaren.

Elke keer een kleine stap nemen, met je blik gericht op je einddoel. Doorzetten als het niet van een leien dakje gaat en genieten als je in de flow zit.

Ongeacht je droom, op het moment dat je er een doel van maakt en er concrete stappen in neemt, soms kleine soms grote, kom je dichter bij je doel.

Mijn voettocht van Saint Jean-Pied-dePort naar Santiago de Compostella was ruim 800 kilometer. Als ik een pedometer bij me had gehad, dan had ik aan het einde van mijn reis ongeveer anderhalf miljoen stappen gezet (1.500.000!!). Voorafgaand aan deze tocht wist ik dat de kans erin zou kunnen zitten dat ik onderweg zou gaan afhaken, maar desondanks zette ik door. Eén gedachte hield me daarbij op dreef: Ik kan het, en met elke stap die ik zet ben ik weer een stap dichterbij mijn einddoel.

Realiseer je dat niemand bijzonderder of specialer is dan jij. Jij bent zelf bijzonder, in al jouw facetten. Vanuit die gedachte nodig ik je uit om te dromen. Je geest de vrije ruimte te bieden en met doelen te komen , kleine en grote, die je (stiekem) graag wilt behalen.

Schrijf ze op, zoek afbeeldingen ervan op Google Afbeeldingen. Print ze uit, Plak ze op, zodat je elke dag positief getriggerd wordt om een stap te zetten richting je doel. Jij en ik weten dat je het kunt. Het is nu tijd voor actie.

Wil je weten hoe ik ben gekomen om de tocht naar Santiago de maken? Ben je benieuwd welke obstakels ik tegengekomen ben en hoe ik ze overwonnen heb? Zoek je een verhaal met een boodschap, speciaal voor jou? – Lees Geef nooit op

Op ons succes!

Robert

De in 1985 verschene film The Breakfast Club vertelt het verhaal over vijf jongeren die allen een vrije zaterdag moeten nablijven op school. Allemaal hebben ze een verschillende reden om hun straf uit te zitten en in geen enkel aspect lijkt één persoon op de andere: er is een sportman, lid van het worstelteam, een nerd die lid is van een natuurkundeclub, een outcast die er in de ogen van anderen met de pet naar gooit en zich gedraagt als een anarchist, een prom queen die voornamelijk bekommerd is om haar looks en uit een welgestelde familie komt. En er is een meisje dat geen contact heeft met haar ouders en op school niemand in haar vriendenkring toelaat. Ieders wereld is totaal verschillend met die van de ander. Althans, zo lijkt het.

De werkelijke essentie van de film berust op het inzicht dat een ieder van deze mensen zich gedraagt volgens de perceptie die anderen over hen hebben. En daarmee kom ik gelijk tot de kern van dit artikel. Hoe hard we ook bezig zijn, vaak worden we onbewust geleidt in ons gedrag door de manier waarop anderen ons zien.

Kijk eens naar je beroep of je studie. Is dat niet het eerste wat je antwoordt als iemand je vraagt wat je zoal doet? ‘Ik ben bakker’, ‘ik ben trainer’, ‘ik studeer rechten’, ‘ik ben moeder van twee kinderen.’

De manier waarop we onszelf presenteren is grotendeels bepalend in de wijze waarop anderen ons zullen zien: als ik zeg dat ik een circusartiest ben tijdens onze eerste ontmoeting, dan zul je hoogstwaarschijnlijk datzelfde etiket gebruiken als je me een volgende keer tegen het lijf loopt of over me praat.

En daarmee is de vicieuze cirkel geboren. Je presenteert jezelf vanuit een momentopname (wat je op dat oment bezighoudt) en vervolgens wordt er door de mensen die je ontmoet een label op je geplakt die de tand des tijd kan overleven. ‘…Jij was toch die jongen die in het circus werkte?’

De keuze om jezelf te zien in de wijze waarop je jezelf wilt zien is altijd aanwezig. Alleen zien we die keuze vaak niet direct voor ogen. En ook als we hem wel zouden zien, dan nog kan het een lastige keuze zijn om te bepalen wie je wilt zijn.

Want zo gauw je de vrijheid proeft van het kiezen wie je wilt zijn, zul je ook realiseren dat ongeacht het antwoord dat je vindt, er een beperking komt aan die vrijheid.

En hier komt de quantum physics om de hoek kijken!

In de afgelopen jaren werd het double slit experiment veelvuldig uitgevoerd. Tijdens dit double slit experiment werd gekeken of een partikel (een heel klein deeltje materie) door gleuf A of B ging als deze werd afgevuurd. En wat bleek? Bij nalating van observatie ontstond een patroon op de wand achter de slit.

Bij observatie echter – om te zien door welke van de twee gleuven het partikel ging, kwamen wetenschappers erachter dat het deeltje door de ene ging, maar ook door de andere. Door geen van beide, en door allebei. Hoe kon dit?

Het antwoord ligt niet in het partikel. Ook niet in de slit. Wat dan wel?

De observator.

De manier waarop je naar de wereld kijkt is bepalend voor de ervaring die je ervan beleeft.

Dat werkt ook voor observaties van anderen die jou in hun wereld zien. Zij creëren een model van jou (een vereenvoudigde weergave van de werkelijkheid) die ze vervolgens herhaaldelijk kunnen gebruiken bij vervolgontmoetingen met jou. Hoe vaker ze jou in dezelfde setting zien, hoe sterker de representatie van jou in hun model of kaart van de wereld.

Zo werken modellen die betrekking hebben op jou, maar ook op de wereld.

‘Ja, damn!’, zul je wellicht denken. ‘Heb ik dan geen enkele invloed op de wijze waarop ik wordt gezien?!’ Gelukkig wel.

Op elk moment van de dag kun je bepalen wie je werkelijk wilt zijn, of misschien beter gezegd, wie je nog meer wilt zijn.

Zoals in The Breakfast Club ook duidelijk wordt, een ieder van de vijf nablijvers heeft meer overeenkomsten met de andere nablijvers dan ze in eerste instantie denken. De outcast is ook de nerd, en de sportman is ook het gesloten meisje.

Zo ben jij ook meer dan alleen het etiket wat anderen op je plakken, of wat je op jezelf plakt.

Maar hoe verander je de perceptie van anderen om ervoor te zorgen dat zij je niet enkel als ‘circusartiest’ zien?

Wel, ik moet je eerlijk bekennen dat ik niet weet hoe je dat doet. Ik vraag me zelfs af of dat mogelijk is. De keuzevrijheid van anderen om jou in een bepaald kader of perspectief te zien ligt denk ik niet aan jou, maar aan hen.

Wat je wel kunt doen is de manier waarop je jezelf ziet aanpassen. Jouw zienswijze over jezelf is als een sneeuwvlokje dat een sneeuwbaleffect kan bewerkstelligen. Het is de kern van verandering. Verander je eigen gedrag, dan verander je daarmee de manier waarop anderen je zien.

Tijdens één van mijn eerste trainingen vertelde mijn coach me dat ieder deel van een systeem elkaar beïnvloed. Verander je één deel van dat systeem, dan verander je uiteindelijk het hele systeem.

Wat hij daarmee bedoelde is dat wanneer je met jezelf aan de slag gaat – bijvoorbeeld door je gedrag of je beperkende overtuigingen aan te passen, je langzaam maar zeker ook je contact met de buitenwereld (familie, vrienden, kennissen) zult veranderen.

Jarenlang werd ik gezien als iemand die nooit ‘nee’ zei. Die overal in meeging, makkelijk over zijn grenzen ging en anderen – soms ten koste van mezelf – wilde pleasen. Ik merkte dat me dit op lange termijn zo ontzettend veel kostte, dat ik er ongelukkig van werd.

In plaats van de schuld bij de anderen te leggen (‘Zij moeten niet meer over mijn grenzen heen gaan’) en mezelf als slachtoffer van de perceptie van anderen op te stellen, ontdekte ik dat die verantwoordelijkheid, én kracht, bij mijzelf lag.

We zijn nu een aantal jaren verder, en ik heb mijn backbone flink versterkt. Hij is nog niet op de sterkte al waar ik het graag zou willen, maar sterker ben ik in ieder geval. En daarmee is de zienswijze die anderen op mij hadden ook verandert.

Zo zijn er tal van gebieden waar ik nog genoeg inspanning aan kan besteden om mezelf in te laten groeien. Om de persoon te worden die ik werkelijk wil zijn.

En dat begint met het loslaten van de labels waarvan ik denk dat ik ze nodig heb om te overleven. Een bekender woord hiervoor is imago. Wanneer je je imago durft los te laten, zul je jouw werkelijk ‘ik’ ontdekken. En van daaruit bepaal je welke aanpassingen je zou willen maken om de persoon te zijn die je werkelijk wilt zijn.

Net als in quantum physics ligt er een oceaan van mogelijkheden voor je, die je de keuze geeft om je leven zo in te delen, dat het voldoet aan de eisen die je er zelf aan stelt.

Mahatma Ghandi zei ooit eens:

“Your beliefs become your thoughts.
Your thoughts become your words. Your words become your actions.
Your actions become your habits. Your habits become your values.
Your values become your destiny.”

En daarmee onderbouwt hij de vrijheid en de mogelijkheid van verandering.

Op ons succes,

Robert